Аднакласнікам
Нам лёс адсыпаў поўнай жменяй
З сваёй багатае сяўні
Дабра даволі, бед – не меней.
На шляху – ямы, карані.
Яно здаралася, што ногі
Збівалі ўшчэнт мы, да крыві,
Аднак не збочвалі з дарогі,
Праз боль і слёзы – а ішлі.
Якім чаканым і салодкім
Хвілінны быў для нас прывал.
Шкада, ён быў заўжды кароткім,
Бо зноў чакаў нас перавал.
І мы без стогну лезлі ўгору
(Нас гартавалі камяні).
Шлях пакараецца напорным! –
Адзіны быў нам напамін.
І мы свае вяршыні бралі –
Не ганарыліся сабой,
Ад лёсу ласкі не чакалі,
Гатовы заўтра зноў на бой.
На бой са здрадай і маною,
Якія так бракуюць жыць,
Каб Чалавек быў век сабою,
Каб раўнадушных зварушыць.
А ў Чалавеку чалавечнасць
Каб буйным цветам расквяціць…
І хто нам скажа, запярэчыць,
Што па-другому трэба жыць?!
Гэта – пра нас, выпускнікоў Карпавіцкай сярэдняй школы 1975–1976 навучальнага года. Роўна 50 гадоў мінула з таго часу, калі 33 вучні 10 класа (22 хлопцы і 11 дзяўчат) атрымалі атэстаты, станцавалі развітальны школьны вальс, сустрэлі світанне – і, пераступіўшы школьны парог, выйшлі ў самастойнае жыццё.
50 гадоў, а здаецца – зусім нядаўна. Няма ўжо нашай школы, не чуваць званкоў на ўрок ці на перапынак, не чуваць дзіцячых галасоў і бегатні. Але памяць вярнула тыя дні, калі былыя выпускнікі, а сёння ўжо бабулі і дзядулі, зноў сабраліся разам, каб ажывіць мінулае, каб вярнуцца ў юнацтва і сагрэцца душою ля цяпельца ўспамінаў.
І вось яны, нашы настаўнікі, праходзяць перад намі: дырэктар школы Ніна Кірылаўна Юшко, першая настаўніца Марыя Іванаўна Анціпенка, класны кіраўнік Марыя Іванаўна Бачко, настаўнікі Аляксандра Мікалаеўна Латушкіна, Рэгіна Уладзіміраўна Чаеўская, Надзея Рыгораўна Доўнар, Вера Іванаўна Равяка, Валянцін Рыгоравіч Анціпенка і многія іншыя, дзякуючы каму мы не баяліся цяжкасцей і смела глядзелі ў будучыню. Хаця многіх з іх ужо няма, аднак нізкі паклон ім за чалавечнасць, дабрыню, спагаду і паразуменне.
І пацяклі ўспаміны:
– А памятаеце, як Юра Уласаў і Саша Жук спявалі і танцалі на школьных вечарах…
– А памятаеце, як ехалі на футбол у Вілейку…
– А памятаеце, як збеглі з урока (было і такое!)…
– А памятаеце, як нялёгка даваліся вершы на памяць…
І ў кожнага было свае «А памятаеце…». Але гэта ўжо ў мінулым.
А што ж сёння? Тут хтосьці пажартаваў: «Пенсія!» Так, пенсія. Але ж і да яе было багатае і цікавае жыццё, любімыя прафесіі. Кім толькі ні сталі нашы выпускнікі?! Тут і бухгалтары, і вадзіцелі, і работнікі культуры, і працаўнікі сельскай гаспадаркі, і геадэзісты, і настаўнікі. Ды хіба ўсіх успомніш?! Але галоўнае – усе яны засталіся людзьмі, адданымі сваёй справе і верныя свайму слову.
Як хораша было назіраць за былымі аднакласнікамі, для якіх словы «дружба», «сяброўства», «дапамога», «падтрымка» і сёння не проста гукі, а штосьці намнога большае і даражэйшае. Каб было інакш – то ці прыехалі б яны на сустрэчу і з Расіі, і з Літвы? Не гаворачы пра розныя куточкі Беларусі…
Якімі апладысментамі, якімі шчырымі словамі сустракалі нашых Аляксандра і Тамару Жук! Яшчэ са школьнай парты пачалося іх сяброўства. Сустрэча выпускнікоў супала з 46-годдзем іх сямейнага жыцця.
Па-добраму здзівіў усіх і Валерый Серка, які спакойна, але з такой гордасцю падзяліўся: «А ў мяне 15 унукаў!»
Хіба ж гэта не шчасце?! Дзеля такога варта жыць!
Віктар КАЖУРА/ Фота прадстаўлена Вольгай Пінчук
